Nynorskbok.no

Verdt å vite om dyras liv er ei fargerik og spørjande faktabok om dyr. I tillegg til å presentere morosam informasjon og fakta, stimulerer ho til sjølvstendig tenking om viktige samanhengar.

Boka er full av fargerike og fine bilete av dyr, og tek føre seg dei ulike husdyra vi har her til lands, i ein klar og enkelt forståeleg prosa. Ho ei flott kjelde til kunnskap om tradisjonar og dyrehald før og no.

Visste du forresten at det er fleire kyllingar enn menneske i verda, eller at ei ku drikk 150 liter vatn om dagen?

Les meir »

Bente Bratlund har nett gjeve ut den tredje boka i serien om veninnene Hanna og Emma. Alle bøkene er lettlesne to-i-ei-bøker, og dei smittar med sitt positive vesen og allmenne relasjonstematikk.

I den første boka i serien, Eg spør / Eg tør, møter vi bestevenene Hanna og Emma. Det handlar om nær venskap, og ikkje minst om korleis Hanna på eitt blunk går frå deprimerande avslag på grått papir (frå Marius) til jubel og sin første kjærast (Sjur). For ein kjærast er noko alle veninnene har, og er vel noko ein berre må skaffe seg først som sist – eller? Les meir »

Ill.: Maurizio A.C. Quarello
Til norsk ved Guri Vesaas

«Dette er ei strålande forteljing, og å kjenne denne forteljinga gjer oss godt. Ho hjelper oss til å sjå framover, ho hjelper oss til, når stunda krev det, å ikkje vende blikket bort.» Slik skriv Christine Weise, president i den italienske seksjonen av Amnesty International om boka Rosas buss. Biletboka fortel historia om den modige Rosa Parks som ein desemberdag i 1964 nekta å reise seg frå bussetet for å gi plass til ein lyshuda amerikanar.

Berre gjennom å kjenne historia kan ein unngå å gjere dei store feilstega ein gong til. Dette utgangspunktet er motivasjonen Fabrizio Silei har for å skrive for barn om menneskerettar. Den italienske barnebokforfattaren har gjort det til eit spesiale å skrive skjønnlitterære forteljingar om rasisme og diskriminering. Han har vore nominert til Unicef-prisen for dette viktige arbeidet og er no for første gong omsett til norsk. Les meir »

– Eg har alltid hatt lyst til å skrive dikt for ungar, smiler Hilde Myklebust. Ho er ein av seksten lyrikarar som er representerte i Sølvbåt og stjernevind, den ambisiøse og påkosta barnediktboka frå Mangschou forlag. – Eg hadde faktisk nokre skisser liggjande. Fleire idear. Så fekk eg invitasjonen frå Per Olav Kaldestad om å skrive til denne antologien. Du kan tru eg vart glad!

– Eg har prata mykje med ungar om ord og dikting, skjønar du. Dei siste åra har eg reist på turne med Lurivar, katten i Ivar Aasen-tunet. Eg har skrive teksten til den framsyninga. Vi har besøkt skular i massevis! Les meir »

Mangschou

«– Du sa du kunne symje! Og det kan du ikkje!
– Men eg kan det! Eg kan symje!
Teo begynte å gråte. Mest fordi han angra på at han hadde sagt at han kunne symje. No var det for seint»

Teo er førsteklassing og som førsteklassingar flest er han spent og usikker på korleis skulen skal bli. Det nifsaste av alt er symjetimane. Teo er fast bestemt på at han ikkje skal vere på skulen den dagen det blir symjing. Men han roter det til for seg sjølve, for han veit ikkje heilt når timen er, og han kjem i skade for å seie at symje, det kan han, og så går det som det må – gale. Les meir »

Illustrasjon: Manuela Olten
Omsett av Brit Aksnes og Simone Stibbe
Utgitt av Skald Forlag 2009

Boka Liten-på-jord-Tor er ei bok som møter barns undring over det å vere liten – og å bli større. Vi møter Tor som nettopp har funne ut at han er nesten ein meter høg, og han deler tankane sine om det å vere liten kontra det å vere stor.

Dette er ei biletbok som er omsett frå tysk til nynorsk. Ho har fantasifulle og artige bilete og ein undrande tekst som uttrykkjer tankane til Tor. Vi kan seie at både teksten og bileta har eit barneperspektiv på verda. I bileta kjem dette mellom anna til uttrykk ved at vi ikkje får sjå andletet til mora til Tor eller andre vaksne. Boka har ikkje ein tradisjonell forteljestruktur, men vi får sjå mange ulike situasjonar som er knytte til det å vere liten i ei verd med mange vaksne. Les meir »

Av Ragnfrid Trohaug og Nana Rise-Lynum (red.)

Du hugsar vel kvifor svenskane har runde hus og kor mange svenskar du treng for å skifte ei lyspære. Og kvifor dei går på do med open dør og har med seg stigar i butikkane. Men veit du kvifor dei har tomme flasker i kjøleskapet? Og kvifor dei bruker øyrevarmarar? Og korleis dei avlivar fiskar?

Barnas eigne vitsar er sende inn av lesarane av Norsk barneblad. Det er svenskevitsar, vampyrvitsar, skulevitsar, mor-og-far-vitsar og mange fleire. Og gåter! Artige og rare, morosame og teite. Lette å lese og lette å lære. Lesarane kan få lyst til å lage sine eigne vitsar, dei vittige poenga kjem når ein leikar med språket og har det moro med ord: Les meir »

Tekst: Kalle Güettler, Rakel Helmsdal og Áslaug Jónsdóttir
Illustrasjon: Áslaug Jónsdóttir
Omsetjing: Tove Bakke
Skald forlag

Dei to bøkene om Veslemonster og Storemonster er parallelle historier. I Nei! sa Veslemonster er det Veslemonster som fortel, mens i Store monster græt ikkje er det Storemonster som fører ordet. I begge forteljingane vil ikkje eg-personen leike med den andre: «Å nei! Det er Storemonster! Då opnar eg ikkje! Når Storemonster kjem blir ingenting moro lenger. Han skal alltid bestemme»,  tenkjer Veslemonster. «Å nei! Det er Veslemonster! Han vil eg ikkje leike med. Når Veslemonster kjem veit han alltid best»,  tenkjer Storemonster. Veslemonster er redd for å setje grenser, og Storemonster er redd for å ikkje strekke til. Les meir »

Omsett av Ragnar Hovland

Kva er det du puttar i gryta? spurde Ivan ivrig og sette seg attmed den gamle kona. – Åhh, sa ho. Litt av kvart. – Det er snokefeitt. Det brukar vi hekser alltid. Og så er det eldtorn og froskeegg og musetiss og kattehalar og rumpetroll og juleøl.

Ein dag Ivan Olsen sit nede ved elva og øver seg i å plystre slik som fuglane, kjem ei gammal kone haltande forbi. – Er du ikkje redd for meg? spør den gamle kona. – Eg er ei vaskeekte heks, forstår du.

Men Ivan Olsen er ikkje redd for heksa. Han er redd for buksevatn og naseblod og slikt. Han har dårleg med musklar og kan ikkje denge nokon. Bokstavane i bøkene på skulen myldrar rundt på arket som maurar i ei maurtue. Far hans synest han er ein dott og ein gummi-Tarzan. – Far din er visst ein skikkeleg gammal dott. Men no skal du høyre. Du skal få oppfylt eit ønske! Men, seier heksa, berre for ein dag. Ivan Olsen ønskjer seg eit kjempeønske: At alle ønska hans skal gå i oppfylling! Les meir »

Illustrert av Stina Langlo Ørdal

Boka Raude, ville geiter er ei biletbok som passar for barn i barnehagen. Boka er skriven av Astrid Grønsnes, og bileta er det Stina Langlo Ørdal som har skapt. Vi møter Inga og Alma som er på besøk hjå bestemor, Besta. Her er det fyr i vedomnen, og ei relativt ung Besta sit i ein moderne turkis godstol. Med raud naglelakk på tærne og stilige briller, er ikkje Besta heilt tradisjonell, men strikkar gjer ho, som forventa av ei bestemor. Inga og Alma ligg på golvet og leikar med garnnysta. Det er ein typisk kvardagssituasjon med andre ord, og det er duka for ei skildring av den klassiske inneleiken, du veit denne leiken som liksom kjem i gang ut av ingenting, gjerne i ei bestemorsstove når ein er tre-fire-fem år slik som Inga og Alma.
Les meir »