Nynorskbok.no

Frå 16 år og oppover

Redaktør: Are Edvardsen

Det vesle forlaget Überpress er no ute med den tredje teikneserieantologien sin. Denne gongen er temaet vikingar, og seksten norske serieskaparar har tolka temaet på kvart sitt vis. Her er alt frå blodig alvor til reinspikka tull og tøys. I tillegg til vikingar av det tradisjonelle slaget, møter me til dømes lemen-vikingar, privatdetektiv-vikingar og vikingar som rotar seg inn i japansk populærkultur.

Les meir »

Frå 3 år, men dette er også ei allalderbok

«Elefanten Tommy har vondt», opnar boka med. «Det er vondt i magen hans, i knoklane og i snabelen hans». Og me vert møtte av teikninga av ein ganske stussleg liten elefant. Når ein har vondt i heile seg og attpåtil er trøytt og lei av å ha det vondt, byrjar ein fort å tenkja på døden. Det veit alle som har hatt influensa. Slik er det òg med elefanten Tommy. Forresten, sjølv om han vert omtala som ein elefant som har gått bort frå flokken sin og me ser at han lever mellom tre i skogen, liknar han nok mest på ein kosedyrelefant, men ein med eit svært uttrykksfullt andlet og kroppsspråk. Det inviterer til både innleving og medkjensle.

Les meir »

Asbjørn Rydland har komme til bok nummer tre i serien om drakeguten Koll. Han er som tidlegare opptatt av kampen mellom det vonde og det gode – med ein vri.

I den første boka fekk Koll oppleve at det ikkje alltid er like opplagt kven som er god og kven som er vond, at vener ikkje alltid er til å stole på, og at hjelpa ikkje alltid kjem. I neste boka måtte han kjempe med vondskapen i seg sjølv. Begge tema blir vidareførte i denne boka, men Koll er ferdig med å vere naiv. Denne gongen må han på nytt lære seg å stole på seg sjølv og andre folk – han trur vondskapen lurer overalt.

Les meir »

Når ein arbeider med kombinasjonen skrift og bilete, vert det gjerne snakka om at skrifta kan endra korleis me tolkar eit bilete. Ingen stader vert det so tydeleg, eller so hysterisk morosamt, som i utgjevingane til Sigmund Falch.

Oppskrifta er enkel. Falch leiter fram gamle bilete frå Norsk Folkemuseum og andre stader, og skriv nye bilettekstar til dei. Eit bilete av ein mann med ei gran i robåten sin, har til dømes fått denne biletteksten: «Far insisterte på å handle dansk juletre. Han kom heim fyrst 3. nyttårsdag.»

Det som gjer utgjevinga so god, er at tekstane, på same vis som bileta, er alvorlege og rare på same tid. Resultatet er, for å sitera Anne-Kat. Hærland, «det morsomste jeg har lest».

Serieskaparen Øystein Runde har i mange år laga forteljingar med den uvyrdne, latekskledde kraftpluggen Bjartmann i hovudrolla. Bjartmann er ein superhelt med meir entusiasme enn vit, og heile utgjevinga bognar av rare innfall, intertekstuell leik og sprudlande humor. Bjartmann må handtera både genmanipulerte amøbar, e-postsvindlarar, t-trøyeseljarar, anorektiske motorsykkelgjengar og gigantiske tøffeldyr.

Seriar med Bjartmann har tidlegare vore på prent i månadsblad og antologiar, men no finst dei endeleg samla i bokform. Boka, som enkelt og greitt har fått tittelen Bjartmann, inneheld storparten av Bjartmann-forteljingane som har vore publiserte til no. I tillegg er det med forteljingar som er eksklusive for denne boka.

Redaktør: Are Edvardsen

Det er i ferd med å gro opp ein underskog av nynorske teikneserieskaparar. I antologien ÜberMaritimt møter me nokre av desse, side om side med bokmålsskrivande kollegaer.

Temaet for antologien er havet, og 16 serieskaparar har delteke. At havet set i gang fantasien veit me, som har ein eventyrkultur som har gjeve oss Den flygande Hollender, Draugen, Den vesle havfrua og Ruffen. Slik er det òg i denne antologien, her møter me eit vell av skumle vesen frå sjøen.

Les meir »

Kven skulle tru olivinproduksjon var så spanande? I Hilde Myklebust sin spanande roman Glødepunkt får både olivinstein og menneske som livnærer seg av han, hard medfart når leiinga i hjørnesteinsbedrifta i vestlandsbygda tek på seg eit altfor stort oppdrag.

Vi møter fleire personar som livnærer seg av olivinsteinproduksjon i denne nokså tragiske historia. Handlinga er lagd til dagens postindustrielle samfunn i ei lita vestlandsbygd. Lesaren får eit spanande og realistisk skildra innblikk i dei ulike fasane av industriell olivinsandproduksjon, i ei forteljing som tidvis dreg vekslar på smelteverkslitteraturen om Odda og andre industribygder på Vestlandet frå dei siste tiåra. Les meir »

Psykologen Kristine Tofte kom i 2009 ut med fyrste boka i tobandsverket Song for Eirabu. Snart kjem andreboka, og dersom Vargtid er like god som Slaget på Vigrid, kan me gle oss stort.

Song for Eirabu skildrar ei verd inspirert av norrøn mytologi og det sykliske verdsbiletet, der verder går under og nye kjem til. Boka opnar med at volva Áma vaknar, etter snart tusen års svevn i myra, og ser at det ragnaroket ho hadde spådd, ikkje hadde kome. Ho dreg difor mot menneskefolka, for å «vekke ein lengt etter makt og finne krefter som kunne brukast til hennar vilje»:

Dei yngre gudane skulle ikkje få halde lagnaden frå meir. Om dei trudde seg størst og mest skinande, skulle dei få sanne seg unge og ynkelege. No ville volva sjølv finne Den eldste. No ville ho sjølv gjere ord til røynd og verda til ende.

Les meir »

Det Norske Samlaget

I eit europeisk perspektiv er det norske talet for heksebål lågt, men eitt fylke står i ei særstilling. Inn i elden hentar handling frå dette fylket. Boka handlar om den såkalla «kjedeprosessen» i 1620–1621 i Finnmark

Lesaren får møte ungjenta Dorothe, som vert gifta bort til dobbelt så gamle seigneur Johann Beyer. Dorothe er ei uglad brud, men etter kvart veks kjærleiken fram, for Johann er ein snill mann. Sjølv om han har eit uhyggeleg arbeid. Han er fut i Finnmark, og har som oppgåve å «finne djevelens disiplar og straffe dei», og «forhindre at andre lèt seg lokke til same ugudelegdom».

Les meir »

I den andre boka i serien om Drakeguten dreg Koll til byen Vilkafjord for å motta dusøren for å ha nedkjempa Olvar Reveskinn. Der vert han vikla inn i storpolitiske maktkampar, og han får snart ein leigemordar i hælane. Slik vert Koll på ny tvinga til å utforska og ta i bruk drakeelden og kreftene frå Nordavinden, krefter som fører både godt og vondt med seg.

Rydland skriv godt og poetisk. Forteljinga har eit enormt driv i seg, og miljøskildringane skaper eit stort og truverdig univers. Det at Rydland har arbeidd lenge med dette universet i rollespelsamanheng, gjer at det finst ein godt utvikla mytologi, historikk og geografi bak forteljinga. Les meir »