Nynorskbok.no

Tenk deg ein surrealistisk draum i eit svart-kvitt-landskap med detaljerte skraveringar. Sleng inn ein søt teikneseriefigur inspirert av animasjonsfilmar frå 1920-talet, og resultatet ville kan henda ha vorte noko liknande av den nye boka til den amerikanske serieskaparen Jim Woodring.

Den norske utgåva av Congress of the Animals har fått tittelen Dei samlar seg, dyra, og ho kjem ut på Jippi forlag. Sjølve forteljinga er heilt ordlaus, men bakpå boka finn me ei samling sitat frå mellom anna I Ching, Salvador Dalí og Jim Woodring sjølv. Les meir »

Med Vegen heim frå Sarajevo har Rønnaug Kleiva skrive ei svært sterk forteljing om ei ung jente sine tankar og strategiar for å stå oppreist etter ei valdtekt.

Kleiva tek lesaren med på ei reise inn i hovudpersonen Susi sitt granatsplintra indre liv etter overgrepet – og til Sarajevo. Det er nemleg hit Susi flyktar dagen etter valdtekta, i ein freistnad på å handtere kjensla av å ha blitt gjort til eit objekt: «Han gjekk rett etter at han kom. Så var eg åleine (…) Eg hugsar ikkje noko frå akkurat då det skjedde. Eg meiner, eg hugsar det saklege, fakta. Men eg hugsar ikkje kva eg følte. Tv-en stod på. Det var eit reality-show.»

Gjennom korttekstar som til saman utgjer ein heilskap, får lesaren innblikk i brotstykke av ein handlingsgang og eit indre liv. Me hoppar fram og tilbake i tid, men boka startar med at Susi har landa i Sarajevo, og det er ei sterk, subjektiv stemme som talar. Les meir »

Det Norske Samlaget

Lars Mæhle har skrive barne- og ungdomsbøker sidan 2002. Han debuterte med «Keeper’n til Tunisia», ein ungdomsroman som med stor suksess blei filmatisert i fjor under tittelen «Keeper’n til Liverpool». No har Mæhle skrive si første bok for vaksne, ei novellesamling om kjærleik, men utan at han gløymer ungdommen.

Den namnlause hovudpersonen i opningsforteljinga er berre seksten år, og i den siste novella er det ein russefest som står i sentrum for handlinga. Når Mæhle skildrar vaksne karakterar er deira relasjon og kjærleik til ungane langt viktigare enn den relasjonen dei har til andre vaksne. Boka har likevel eit perspektiv og ein språkleg tone som gjer at dette ikkje er ein ungdomsroman, men snarare ei vaksenbok som også yngre lesarar vil ha glede av. Les meir »

Carl Frode Tiller kom hausten 2010 ut med sin andre roman i trilogien Innsirkling, ein trilogi som har fått rosande merksemd og mange utmerkingar. I desse intenst urolege bøkene handlar det om unge menneske som alltid er i ei desperat og djup psykologisk krise.

Innsirkling 1

Innsirkling 1 handlar primært om dei tre forteljarane Jon, Arvid og Silje – og til ei viss grad om den minnelause David, som er avbilda på smussomslaget på romanen. Lesaren får eit klaustrofobisk innblikk inn i den håplause kvardagen deira, og vi får kjenne på kor vanskeleg det kan vere å vekse opp i eit konformt småbymiljø når ein har eigne tankar både om kven ein er og kven ein vil bli. Les meir »

I Timothy mister seg sjølv møter vi ein middelaldrande mann i krise. Timothy er rett og slett i ferd med å miste seg sjølv, reint bokstaveleg. Først mister han ei tann, så ei tå, så ein arm – til sist er det berre hovudet igjen. «Timothy er lei seg, men han er glad for at han ikkje har mista hovudet. Han triller ut i garasjen og henter lim. No skal han ordne opp.» Det er dette siste – korleis Timothy fiksar det uvanlege problemet sitt – boka handlar mest om. Eg kan røpe at alt ikkje blir heilt som før, trass i at Timothy sjølv trur at alt er ved det gamle.
Les meir »