Nynorskbok.no

Frå 10 år og oppover

Andre bok i Lene Kaaberbøls villheksserie, Viridians blod, er minst like fengjande som den første, og er midt i blinken for lesehestar på mellomtrinnet og på ungdomstrinnet.

Danske Kaaberbøls villheksserie er allereie ein massiv salssuksess og er omsett til fleire språk. Med fleire millionar selde bøker, treng ho knappast ein introduksjon, særleg etter skammarserien, som kom ut for nokre år sidan. Med denne villheksserien skil Kaaberbøl seg positivt ut frå mange andre stereotype fantasyforfattarar ved å streke under at vi må bli flinkare til å forstå og lytte til naturen og dyra rundt oss. Det var denne bodskapen som den første boka i serien begynte å meisle inn, og i oppfølgjaren Viridians blod spelar dyra igjen ei viktig rolle.

Les meir »

Frå 3 år, men dette er også ei allalderbok

«Elefanten Tommy har vondt», opnar boka med. «Det er vondt i magen hans, i knoklane og i snabelen hans». Og me vert møtte av teikninga av ein ganske stussleg liten elefant. Når ein har vondt i heile seg og attpåtil er trøytt og lei av å ha det vondt, byrjar ein fort å tenkja på døden. Det veit alle som har hatt influensa. Slik er det òg med elefanten Tommy. Forresten, sjølv om han vert omtala som ein elefant som har gått bort frå flokken sin og me ser at han lever mellom tre i skogen, liknar han nok mest på ein kosedyrelefant, men ein med eit svært uttrykksfullt andlet og kroppsspråk. Det inviterer til både innleving og medkjensle.

Les meir »

Frå 10 år og oppover

Då Anne Viken debuterte med spenningsromanen Elise og mysteriet med dei døde hestane i fjor haust, sette ho seg eit mål. Førsteopplaget på 3000 bøker skulle vere utselt før jul! Alt i november var det klart at boka ville bli gitt ut i pocket på grunn av den store etterspurnaden. I august  i år kjem neste bok i det som skal bli ein tre bind lang serie om den modige trettenåringen Elise som vil bli dyrlege.

Er «hestebok» ein eigen sjanger i barne og ungdomslitteraturen? Det finst fullt av seriar over same lest, hest er best. Suksess-formelen er velkjend, men dei nynorske forfattarane har ikkje bite på. Før no. Men Anne Viken si spennande forteljing set nye standardar for hesteboka.

Les meir »

Frå 13 år og oppover

I den fjerde og siste boka i Dystopia-serien til Torkildsen har dei fire overlevande ungdomane kome seg bort frå dei flaumråka katastrofeområda. Vegen heim til Noreg vert likevel lang og farefull, og dei fire får oppleva at problema med å vera flyktningar ikkje vert mindre når dei kjem fram til sivilisasjonen. For framleis står både diplomatiske konfliktar og passproblem i vegen for dei.

Storparten av handlinga går denne gongen føre seg i Berlin, og litt historisk bakgrunnskunnskap om byen er det vorte plass til innimellom all dramatikken. Men Torkildsen skriv som vanleg drivande og utan daudkjøt; det er ikkje utan grunn at han har vunne Uprisen to gonger, sist gong for Dystopia III.
Les meir »

Dei som likte den første boka om «Svarte-Mathilda» frå 2010, må få med seg oppfølgjaren. Svarte-Mathilda II kom no i haust, og Tor Arve Røssland leverer varene denne gongen òg. Her er blod, drap og redslar så det held – alt i eit lettfatteleg og drivande språk.

Då førre boka slutta, trudde Elisabeth at ho hadde fanga Svarte-Mathilda i ein medaljong, og at ho skulle sleppe å sjå fleire skrømt. Det var det mange lesarar som håpa at ho ikkje skulle få rett i. Ungdommane som anbefalte og melde boka til Uprisen i 2011 ønskte seg både film og fleire bøker. Filmen har ikkje kome, men til gjengjeld kjem det meir enn ein oppfølgjar. Røssland lover at Svarte-Mathilda III er like om hjørnet, og Elisabeth må nok hanskast med skrømta sine ei god stund til – til hennar fortviling, og frydefulle grøss frå lesarane.

Les meir »

Asbjørn Rydland har komme til bok nummer tre i serien om drakeguten Koll. Han er som tidlegare opptatt av kampen mellom det vonde og det gode – med ein vri.

I den første boka fekk Koll oppleve at det ikkje alltid er like opplagt kven som er god og kven som er vond, at vener ikkje alltid er til å stole på, og at hjelpa ikkje alltid kjem. I neste boka måtte han kjempe med vondskapen i seg sjølv. Begge tema blir vidareførte i denne boka, men Koll er ferdig med å vere naiv. Denne gongen må han på nytt lære seg å stole på seg sjølv og andre folk – han trur vondskapen lurer overalt.

Les meir »

Når ein arbeider med kombinasjonen skrift og bilete, vert det gjerne snakka om at skrifta kan endra korleis me tolkar eit bilete. Ingen stader vert det so tydeleg, eller so hysterisk morosamt, som i utgjevingane til Sigmund Falch.

Oppskrifta er enkel. Falch leiter fram gamle bilete frå Norsk Folkemuseum og andre stader, og skriv nye bilettekstar til dei. Eit bilete av ein mann med ei gran i robåten sin, har til dømes fått denne biletteksten: «Far insisterte på å handle dansk juletre. Han kom heim fyrst 3. nyttårsdag.»

Det som gjer utgjevinga so god, er at tekstane, på same vis som bileta, er alvorlege og rare på same tid. Resultatet er, for å sitera Anne-Kat. Hærland, «det morsomste jeg har lest».

Serieskaparen Øystein Runde har i mange år laga forteljingar med den uvyrdne, latekskledde kraftpluggen Bjartmann i hovudrolla. Bjartmann er ein superhelt med meir entusiasme enn vit, og heile utgjevinga bognar av rare innfall, intertekstuell leik og sprudlande humor. Bjartmann må handtera både genmanipulerte amøbar, e-postsvindlarar, t-trøyeseljarar, anorektiske motorsykkelgjengar og gigantiske tøffeldyr.

Seriar med Bjartmann har tidlegare vore på prent i månadsblad og antologiar, men no finst dei endeleg samla i bokform. Boka, som enkelt og greitt har fått tittelen Bjartmann, inneheld storparten av Bjartmann-forteljingane som har vore publiserte til no. I tillegg er det med forteljingar som er eksklusive for denne boka.

Redaktør: Are Edvardsen

Det er i ferd med å gro opp ein underskog av nynorske teikneserieskaparar. I antologien ÜberMaritimt møter me nokre av desse, side om side med bokmålsskrivande kollegaer.

Temaet for antologien er havet, og 16 serieskaparar har delteke. At havet set i gang fantasien veit me, som har ein eventyrkultur som har gjeve oss Den flygande Hollender, Draugen, Den vesle havfrua og Ruffen. Slik er det òg i denne antologien, her møter me eit vell av skumle vesen frå sjøen.

Les meir »

«Vi var fem gutar.
Ein skulle miste kjærasten. Ein skulle skamslå ein annan. Ein skulle dø.»

Slik begynner boka Fuck Off I Love You av Lars Mæhle. Det handlar om Vemund, som er 16 år. No står han med ein lighter i ein knusktørr åker. Han kjenner seg pressa av leiaren av kompisgjengen, Two-Face, til å tenne på. Han har sklidd heilt ut, og det er like før han gjer seg ansvarleg i hatkriminalitet.

Må han gjere som han blir fortalt av kompisane, eller kan han ta eit fritt val og velje ein annan veg? Mæhle skriv godt, med eit flytande og lett språk, men nærmar seg samstundes vanskelege og kompliserte spørsmål om mennesket sin reelle fridom til å ta eigne val.
Les meir »