Omsett av Tove Bakke

«Jeg har lurt både kona og datteren min til å lese nynorsk, jeg!» Den stolte journalisten eg hadde på tråden ville gjerne fortelje om den flotte leseopplevinga familien nettopp hadde delt. Boka som hadde fått dei innbitne sidemålsmotstandarane han budde saman med til å kose seg med ei nynorsk omsetjing, var den franske suksess-romanen Saman er ein mindre aleine.

Omsett til 36 språk. Over to millionar selde i Europa. Det er ein retteleg bestseljar vi presenterer i dag. Med sine 611 sider kvalifiserer den vel også til nemninga «murstein». Forteljinga er stor i dobbelt forstand. «En sprudlende herlig roman», melde Terje Stemland i Aftenposten.
Les meir »

Laura Djupvik si andre skjønnlitterære utgjeving er ein roman som ligg i skjeringsfeltet mellom å vere ei barnebok og ei ungdomsbok. Forteljinga kretsar rundt fine tema som venskap, kjærleik, musikk, sorg, mot og viljestyrke.

Berre Daniel kjenner Bård Skihus, den gamle fiolinisten som har vore konsertmeister i kjende orkester i Europa. Kameratane freistar å skremme Daniel. Dei seier at Skihus er ein vampyr som har døde ungar i kjellaren. At han et dei til middag.
Les meir »

I den vesle boka Som en roman. Om gleden ved å lese formulerer Daniel Pennac «Lesarens ti ukrenkjelege rettar». Mellom dei er retten til å lese kvar som helst, retten til å hoppe over sider og retten til å lese om att. Bikubesong er ein roman som kan lesast slik. Kanskje er det ikkje eingong ein roman?

Mange vil hevde at dette heller er ei samling forteljingar. Kapitla kan lesast som enkeltståande historier kvar for seg. Dette er ei av årsakene til at dette er ei god bok å halde fram for unge lesarar som er klare for større utfordringar enn ungdomslitteraturen kan gje dei.
Les meir »

Til norsk ved Øystein Rosse.

Anna bur saman med far sin. Ho er stum, og kan berre kommunisera ved hjelp av å skriva. Dessutan er ho redd for mørkret: «Mørker er ikkje berre mørker. Viss mørkret alltid hadde vore berre vanleg, altså slik at det ikkje er så mykje lys, så hadde eg nok halde ut. Men det var det ikkje. Det var eit mørker i mørkret. Eit levande mørker som trengde inn i auge og øyre, i nase og munn. (…) Det var det eg var redd for. Det var det ein kunne døy av.»
Les meir »

«Jon bur aleine saman med mor si. Ein dag kjem eit brev i posten. Mora seier – Det er eit brev til deg, Jon. (…) Jon går inn på rommet sitt og les brevet. Han les det to gongar. Så veit han at dette er ein spesiell dag. – Eg må dra, seier Jon til mor si. – Eg veit ikkje om eg kan bu her lenger.» Om lesaren er kjend med skrivestilen og tematikken til Ragnar Hovland, vil han sjå at dette er ei typisk innleiing til ei typisk forteljing. Les meir »