Kategoriarkiv: unge vaksne

Sjå bokliste for aldersgruppa: Bokliste for vidaregåande skule.

Terje Torkildsen: Stavanger Stories 2

Nokre gonger er det kort avstand mellom liv og død. Torkildsen fortel om kor tilfeldig alt som hender kan vere, utan at ein kan seie noko om kven si skuld det var. Her les vi om kvardagslege hendingar som kan få veldig tragiske følgjer.

Stavanger Stories 2 er ein frittståande oppfølgar av Stavanger Stories 1, vi kan gjerne lese nummer to utan at vi har lese den første. Her møter vi igjen familien Ferguson Bagge på Mariero i Stavanger. Borna er blitt eit år eldre; Broremann er 13 år, Betty 16 år og Duxen 19 år. Mora Kathy er nå psykolog på eit asylmottak i staden for i oljebransjen, og faren som blir omtalt som Dr. Bagge, er framleis kardiolog. Sentral er også Halvard, den kortvaksne kompisen til Broremann, og Eric, kjærasten til Betty. Vi følgjer dei i gjenkjennelege situasjonar som gjerne utviklar seg annleis og får nokre andre konsekvensar enn det personane hadde tenkt. Vi blir overraska over kor tilfeldig ting kan henge saman, og kor pinleg det kan bli.

Les meir

Kjersti Wøien Håland: Kom og hent meg

«Kva ventar dei på? Grasstråa som står i giv akt. Ein ordre frå løvetannobersten, eit dytt frå røter, ein grasklipper som kan halshogge dei?». Desse orda slår an tonen og tematikken i dikta i samlinga Kom og hent meg. Her er det korte dikt på kvar side, mange av dei med ein humoristisk undertone. Dette er dikt som kan fenge ungdommar og vaksne, og som kan gje oss noko å tenke på.

Les meir

Olaug Nilssen: Tung tids tale

«Du heiter Daniel. Du er ein sterk gut på ni år. Eg heiter Olaug. Eg er ei stor dame på snart førti.»

Slik er utgangspunktet for romanen Tung tids tale, ei mor som skriv til eit du, ein son med autisme. Mora skriv om fortvilinga over å ikkje strekke til, å vere utsliten og søvnlaus og kor vanskeleg det er å akseptere at guten har ein diagnose. Det er også vanskeleg å akseptere at sonen ikkje lenger er slik han var, og ho tenker fram det ho hugsar at han kunne før, og det er ei stor sorg at han ikkje er slik lenger.

Les meir

Gaute M. Sortland: Korte meisterverk

Tittelen på novellesamlinga Korte meisterverk av Gaute M. Sortland kan verke ambisiøs, men vi forstår etter kvart at tittelen ikkje er meint verken som sjølvskryt eller ironi, men har eit svært konkret utgangspunkt. Og kva det er, får du lese i den novella som sjølvsagt heiter «Tittelen».

Likevel er det slik at dei 30 korttekstane og novellene godt kan omtalast som meisterlege, og dei er godt eigna til bruk i vidaregåande skole. Nokre av dei formidlar augeblikksbilete og tankar, andre inneheld korte historier. Og sjølv om det handlar om kvardagssituasjonar, livet og døden, unngår Sortland klisjeane.

Les meir

Brynjulf Jung Tjønn: Alt det lyse og alt det mørke

Romanen startar idet Vibeke og dottera Hildegunn skal møtast igjen etter fleire år, og Vibeke har overrekt huset sitt til dottera. Vibeke er innlagt på psykiatrisk institusjon, og ho mista omsorga for Hildegunn då ho var lita. Litt etter litt får vi greie på kvifor alt gjekk som det gjekk for 15–20 år sidan.

Vibeke vaks sjølv opp hos ein einsleg far. Han hadde vanskar med alkoholen og med arbeidslivet, og etter at han fekk skulda for ei arbeidsulykke då det skulle byggast ny kyrkje, forsvann han for godt. Vibeke måtte flytte til den ugifte tanta si, men ho lengta heile tida etter faren. Det var ingen tvil om at han hadde brydd seg om ho og gjort sitt beste, han representerte eit trygt haldepunkt for ho.

Les meir

Mette Karlsvik: Mørkerom

Eg-personen, ei jente, skriv til eit du som vi forstår er faren hennar. Ho skriv med utgangspunkt i bilete funne i eit gammalt album. Mange er familiebilete, og ein kan følgje farens liv frå han var liten gut, tenåring og vaksen. Fotografia fortel historier, og jenta diktar vidare og legg til historier, tankar og kjensler til dei fotografia ho ser på.

Dei bileta og førestillingane ein har i hovudet er betre enn dei verkelege bileta. Kvart kapittel i boka er som skildring av eit fotografi eller ein situasjon, og tittelen Mørkerom får ei dobbel tyding.

Les meir

Lars Mæhle: Den stille flokken

Den stille flokken er den tredje krimboka i serien der psykolog og kampsportsutøvar Ina Grieg er hovudperson, men ein kan godt lese denne romanen uavhengig av dei to andre. Dette er både ei spennande krimbok og ei bok som tar opp tilhøva for taterar/dei reisande ved Svanviken arbeidskoloni. Ein pasient blir borte frå psykiatrisk avdeling, og samstundes blir to eldre søstrer funne drepne. Ein journalist kan ikkje gløyme ei tidlegare, uløyst drapssak, og nå er fristen for forelding i ferd med å gå ut. Ina Grieg hadde kontakt med den psykiatriske pasienten som blir kalla Den stumme, for femten år sidan. Når ho og etterforskar Hugo Fannrem begynner å nøste, finn dei trådar tilbake til Svanviken arbeidskoloni. Kven er dei fire som har laga ein hemmeleg avtale om aldri å seie noko? Les meir

Katrine Sele: Jølster hotell. Historier frå eit asylmottak

Dei reiste ifrå liva sine. Dei reiste ifrå mødrer og fedrar, ektefellar, kjærastar, barn. Ikkje alle visste om dei ville sjå sine kjære att. Dei reiste ifrå eit hus i Daraa, eit hus i Aleppo, farens villa i Raqqa, ei stråhytte på landsbygda nær Jijiga, ei leiligheit delt med broren i Damaskus, moras hus i Khartoum. Ei tid var dei alle på asylmottaket i gamle Jølster hotell: Bassel, Hayat, Malik, Milka, Moayad, Najma, Shaban, Tblets og Yamen. Detter er historia deira.
Les meir

Astrid Sverresdotter Dypvik: Berlinhistorier. Kald krig i den delte byen

I den nye boka til Astrid Sverresdotter Dypvik får vi nye historier om livet i DDR, men denne gongen er det enkeltskjebnar i Berlin ho skriv om.

Vi møter barna i Sachsenshausen, som vert skildra gjennom forteljinga til Sacha, Alexander Latotzky. Sachsenhausen som vart brukt som konsentrasjonsleir under andre verdskrig, vart under den kalde krigen ein straffeleir for fangar, som var plasserte der utan dom. Dei fleste visste ikkje kor lenge dei måtte vere der. Sacha kom då han var to månader. Etter kvart vart han tatt frå mora og send til ein barneheim. Anton Makarenko var den populære pedagogen på denne tida, og hadde sterk vekt på at kollektivet kunne utføre straff for å disiplinere barna:

«Ein kveld var det Alexander sin tur. Alle ungane var samla i matsalen. Alexander sto i midten. Dei andre stod i ein ring rundt han. Oppdragaren, den vaksne, stod ved døra. Så gav han signalet. Ungane kasta seg over Alexander. Dei sparka, slo, klorte. (…) Ungane gav seg ikkje før oppdragaren signaliserte at dei skulle slutte. Då trekte dei seg unna. (…) Alexander var åtte år og hadde prøvd å rømme frå barneheimen.»

Les meir